भोलि संसार बिउझिँदा मेरो आजको असफलता मेटियोस्….

क्यामेरा समुन्द्रि छालले बगाएपछि....... मैले कसरी उतार्न सक्थे र ??

‘बितेको वर्षलाई फर्केर हेर्दा कस्तो लाग्छ ?’ विजयकुमारको दिशानिर्देश कार्यक्रममा प्राय अतिथिलाई सोधिने प्रश्न । एउटा कुरा शास्वत सत्य हो फर्केर हेर्दा उपयोगी र अनुपयोगी दुबै खाले अनुभवले जो कोहीलाई थिचेकै हुन्छ ।

२०६७ लाई फर्केर हेर्ने हो भने म ठुलो उपलब्धि पनि त्यहीँ देख्छु आफूले केही गर्न नसकेको यथार्थ पनि त्यहीँ देख्छु ।

चेन्नाईस्थित पाँच तारे होटलको वातानुकुलित कोठामा बसेर म स्मरण गर्न खोज्दै छु बितेको वर्ष । स्नातक सकेको वर्ष जागिर खाएको पहिलो वर्ष एउटा समूहको साथीलाई छाडेर व्यवसायीक जीवनमा प्रवेश गरेको वर्ष । दिमागमा तत्काल आएका विषयहरु यिनै हुन् । यी सबै उपलब्धि नै भए ।

स्वार्थी बन्दा केही साथ गुमे जागिरको एकोहोरो लगाममा लाग्दा अध्ययन ठप्प भयो भविष्य कोर्ने बाटाहरु साँघुरिँदै गए जस्तो लाग्छ । १२ दिनका लागि मात्रै भए पनि चेन्नाइ आएपछि यहाँको पढाईको तरिका परिश्रमि मानिस मलाई अजिब कै लाग्यो । नेपाल छोडेको पहिलो अनुभव भएकोले पनि होला मैले आफूलाई यथार्थसँग भिजाउनै सकिरहेको छैन । आफूसँग केही छ नै भने पनि मैले त्यसलाई कुनै दर्जा दिने ठाउँ देखिन । आफूले गर्नु पर्ने सिक्नुपर्ने र जुध्नुपर्ने ठाउँ धेरै रहेछन् म कस्तो साघुँरो ठाउँमा हुर्किएको  कस्तो सानो परिधिमा आफ्नो भविष्य खोजेको  यस्तै यस्तै ।

यहाँ दस दिनदेखि एउटै कोठा घोत्लिँदा जे सोचे पनि म फर्किए पछिको परिवेश उही हुन्छ । बिहान कलेज दिउँसोदेखि मध्य रातसम्म त्यही समाचारको खोजी । यो एकोहोरो दैनिक कहिलेसम्म चल्ने हो ? मसँग कति नै ज्ञान छ र मैले त्यो लाखौं पाठकलाई दिने ? यदि म सक्षम छैन भने जागिर खानकै लागि लेखेर किन पाठकलाई ठग्ने  ? अनि मेरो भविष्य कुन आधारमा कहाँ मैले खोज्ने ? मात्रै प्रश्न छन् । गुनासा छन् आफैँ सँग ।

‘वर्क फर जोए नट फर रेप्यूटेशन’ अग्रज पत्रकार विजयकुमार पाण्डेले मलाई मेरो करियरको सुरुवाती दिनमा दिएको सल्लाह । यति धेरै गुनासा र अनुत्तरित प्रश्नको बिचमा मैले कसरी रमाइलोको लागि गर्ने । पत्रकारिता पेशाप्रति मेरो रुचि घट्दै गएको हो कि मैले यसमा आफ्नो भविष्य नदेखेको हो । सबैतिरबाट प्रश्न मात्रै उब्झिन्छ ।

नयाँ वर्ष यस्तो प्रश्नैप्रश्नबाट सुरु भएको छ । शनिबार त म काठमाडौं पुगिहाल्छु । त्यसपछि पहिलाकै दैनिकी रोज्ने कि केही फरक बाटोको सोच बनाउने ?  फेरी प्रश्न ।

मानिसको जीबनबाट यी सबै प्रश्न समुद्रको छालले बगाएर लगे हुने नि । साच्चै मेरो क्यामरा कुन स्थितिमा कहाँ पुग्यो होला । आँखा झिम्काउन नपाउँदै बगाएर लग्यो । समुद्रको गर्भमा पुग्यो होला । मेरा केही स्मृति बोकेर । जुग जुग ती स्मृति त्यहीँ रहन्ेछन् । कुनै दिन कसैले टाइटानिक मुभिमा जस्तो गरी समुद्र मुनि पुगेर मेरो स्मृति खाज्ला कि के थाहा ।

मेरो नयाँ क्यामेराबाट खिचेको पहिलो फोटो.......

मैले अझै आफूलाई ती कुराहरुमा आस्वस्त पार्न सकेको छैन । कसरी मेरो क्यामरा पाउचबाट झर्यो कसरी त्यो आधीँ बोकेर आएको छालले आँखा झिम्काउन नपाउँदै मेरो क्यामरा बगाएर लग्यो । अनि कसरी मैले कोसिस गर्न चाहँदा चाहँदै मेरो सामथ्र्य पुगेन त्यसलाई जोगाउन । मैले धेरै दिनको यताको बसाईँ र क्यामराले मलाई एक किसिमको अनौठा दार्शनिक पाठले सिकाएको छ मेरो भविष्य मैले त्यसै गरी चाहँदा चाँहदै समाउन नसकेर एक निमेषभर मै सिधिने त होइन ?

यीनै कुरा मनमा खेलिरह्यो । पुरानो वर्षको अन्तिम दिन । २०६७ को अन्तिम दिन यस्तै कुरा मनमा खेलिरह्यो ।

अनि आफैँलाई सम्झाएर  कोठाको ढाका बन्द गरेँ- ‘भोलि संसार बिउँझिदा मेरो आजको असफलता मेटियोस् ।’

P.S. मेरो महिनाभरको पहिलो तलबले किनेको क्यामरा पहिलोपटक देखेको छालसँग जिस्किँदा गल्ती बिनै गुम्यो…….  त्यसलाई त मेरो अर्को महिनाको तलबमा मिलाउँदा भनेर मैले नयाँ किनेँ, रिप्लेस गरेँ । तर मेरो भविष्य ?????

Advertisements

One thought on “भोलि संसार बिउझिँदा मेरो आजको असफलता मेटियोस्….

  1. जसलाई जुन काम मा आनन्द आउँछ, सायद त्यही काम नै उपलब्धि हुन्छ, चाहे गतवर्ष को होस् या आउने वर्ष को ।

    अब फेरि अर्को क्यामेरा किन्नुपर्ने बाध्यता आइलागेको छ। चेन्नइ बसाइ रमाइलो रहोस् साथै नयाँ वर्ष को शुभकामना ।

जवाफ लेख्नुहोस्

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल्नुहोस )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल्नुहोस )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल्नुहोस )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदल्नुहोस )