मेवा, मसरुम र म

मेरो सधैँको फेब्रेट मसरुम सुप

दस वर्ष हुँदा घरमुन्तिरको दसरथ मेडिकलमा गएर खोकीको र छाती दुखेको औषधी खाएपछि सायद मैले ‘जरो आयो’ भनेर एउटा सिटामोल पनि आज सम्म खान परेको थिएन । म त्यसतो आछ्यानै पर्ने गरी बिरामी पनि कहिले पो भए र खै ? तर यो पटक मभित्रैदेखि गलेँ । तीनरात हनहनी ज्वरो आयो । शनिवारको राती त ममीले पानी पट्टी नै लगाइदिनु पर्यो ।
सानोमा लाग्थ्यो मज्जाले ज्वरो आएर हस्पिटलको बेडमा हुन पाए पनि त कति मज्जा हुन्थ्यो । आफन्तहरु हर्लिक्स, भिभा, फलफुल, मिठोमिठो कुरा लिएर भेट्न आउँथे । घरमा अरु बेला भन्दा बढी माया ममता पाइन्थ्यो । मेरो बाल मनस्थिति बेला बेला यस्तो सोच्थ्यो ।

ठूलोमामाको कान्छो छोरा म त्यसतै सात वर्षको हुँदा तिर बिरामी भएर एक महिना जस्तै अस्पतालमा भर्ना भएका थिए । दशैँमा मामाघर जाँदा सबै श्याम दाइकै सोधीखोजी गर्ने ‘कठै कति गाह्रो भयो होला मेरो प्राणलाई’ भन्ने । यस्तै बेला लाग्थ्यो, आ म पनि त बिरामी हुन पाए हुन्थ्यो नि ।
बिरामी नहुने त म पनि होइन । बस् जाडो महिनामा खोकी लागेर घ्यार घ्यार हुन्थ्यो । त्यो तम्तमिलो रेड वाइन जस्तो बाक्लो झोल भएको औषधी दुइदिन खाएपछि चट् । एउटै मजा के भने दिदी सधैँ मलाई दशरथको माटोको मझेरी भएको र माथी किराले सबै दलिन खाएको मेडिकलमा बोकेरै लानु हुन्थ्यो ।

सुनसान सानो जंगलको बाटो हुँदै आउँदा पर्ने त्यो चिप्लो कालीमाटीको उकालो पनि बोकेरै उकाल्नु हुन्थ्यो । आफू बोकिन पाएर भने म सधैँ मख्ख पर्थे । त्यो बेलो हाम्रो डाक्टर दशरथले एकपटक यसो स्टेथेस्कोप लगाएर लेखिदिएको औषधी खाएपछि एउटा सिजन गइहाल्थ्यो । गोठाटार मुलपानी र बोडेतिरका सम्म सबैको बिरामी हुँदा चेकअप गर्ने मेडिकल भने पनि हस्पिटल भने पनि त्यही दशरथको हरियो तन्नाले छाएको एउटा मझेरी थियो ।

अब ती उहिलेका कुरा जस्तो भइसक्यो । तीनै डा. दशरथ पनि अब त क्यानडा पुगेको झण्डै दश वर्ष हुन लागिसक्यो । सधैँ हाम्रै घरको उकालो उक्लेर बौधको मेडिकल जान्थे तिनी । अनि ममी सँग कहिलेकाहीँ सोधी टोपल्थे ‘हाम्री धुम्माको घ्यारघ्यार कस्तो छ अहिले ?’
अस्ती राती निस्लोट ज्वरो आउँदा मैले उनै मेरा सानाको डाक्टरलाई सम्झेँ । जसले मेरो सानी सानीमाको मुटुको रोगको उपचार पनि झण्डै दशवर्ष जति गरेका थिए । दशरथको औषधी पछि मैले अर्को चौध वर्ष केही खानै परेको थिएन । एघारको जाँच दिएर बसेको बेलामा भने आँखै ढपक्क ढाक्ने गरी निधारमा घाउ आउँदा त्यो घाउ सुक्ने औषधी खाएको थिएँ बस् त्यति हो ।
सायद यो वर्षाभरी ‘रिसमा इमोशनमा र आनन्दमा’ भरी पर्दा स्कुटरमा गुडेकैले होला मलाई यति साह्रो हुने गरी यो ज्वरोले छोएको । दिनभरी अलिअलि गाह्रो हुने । साँझ पर्न थाल्दा देखि निस्लोट ज्वरोले हलनचल बनाउने । जति बाक्लो लुगा लगाएर सिरक ओडे पनि जाडो नै हुने । शरीरमा खलखल पसिना आउँछ भित्र आँत कठ्यांग्रीरहने । बिहान उठ्दा मुख नमिठो हुने । धन्न मेडिकल रिपोर्टमा टाइफाइड होइन रहेछ ।
गाइजात्राको दिन जताजतै फोहोर नै फोहोर भएको काठमाडौंमा पानी पर्दा ढल जतिकै थियो काठमडौंको सडक । त्यही सडकमा म आफूभन्दा एककोस टाढा भएका तेस्रो िलंगिको गाइजात्रा र्यालीलाई पछ्याउँदै हिहिँरहेको थिए, न्युज रिपोर्टको लागि । आफूदेखि आफैँलाई घिन लागेको दिन । हे भग्वान् कस्तो रिपोर्टिंगमा हिँडेको होला म ? त्यसै दिनदेखि अलिअलि गाह्रो हुन थालेको थियो । बिहिबार अफिसकै मििटंग रुममा एक घन्टा सुतेँ । शुक्रबार दुइ घन्टा । शनिवारदेखि अफिसै जान छोडेँ ।

आज सोमबार सम्म पनि गएको छैन । बिहिबार र शुक्रबार राति ज्वरो आउँदा आउँदै बलजफति गएपछि ज्वरो झन् बढ्न थाल्यो । मलाई एकहप्तादेखि फोहोर नउठेको काठमाडौंको सडकमा गुड्नै डरलाग्यो । आज जिउ अलि हलुका छ । अफिसमा आउँदिन भनेर सम्म खबर गरेको छैन । कस्तो बेफिकि्र भएको होला म ? यस्तो गैरजिम्मेवार हुन नहुने हो । तर अदालतमा छुटाउनै नहुने केही छुटाएँ भन्ने पनि लाग्दैन, मलाइ ।
पाँचदिन भयो खाना राम्रो सँग नखाएको । मुखमा खानाको स्वाद नै मिठो छैन ।
बस् मेवा र मसरुम सुप मात्रै खाउँ जस्तो लाग्छ । सानोमा मलाई घ्यार घ्यार भएर छाती दुख्दा ‘मेवा र मसरुम’ ल्याउने चलन थिएन । बिरामी भएपछि कि जाउलो कि दुधभात ।
अहिले प्रत्येक दिन घरमा मेवा टुट्दैन । मसरुम पनि भनेकै बेला अगाडी पसलमा किने भइहाल्यो । त्यो बेला पसलको पहुँच यति हुँदो हो र आफूले चाहेको खानेकुरा किन्ने पैसा यति सस्तो हुँदो हो त मलाई सानोमा बिरामी भएर हस्पिटलमा भर्ना हुने रहर नै पलाउँदैनथ्यो ।

पुनश्च: हिजो सर्वोच्चको साइट हेरिरहँदा यो शिर्षक दिएर ब्लग लेख्न  प्ररित गर्ने साथीलाई सम्झँदै

Advertisements

4 thoughts on “मेवा, मसरुम र म

  1. धन्यवाद आकार
    @ nkay
    दुई महिनापछि ब्लग पढ्नुभएछ खुसी लाग्यो दाई । तपाईँले भनेजस्तै त्यस्तो मैले केही लेखेको पनि छैन । खोइ कतिपटक मनभएर पनि लेखिन कतिपटक अल्छी गरेर लेखिन । अब चाहिँ सायद लेख्छु ।

  2. Well written monologue. Matured and refined piece of writing. I feel like having the mushroom soup at his moment, feelng hungry. I went through your blog after a long gap (2 months). It seems I have not missed much of your writing.

  3. बिरामी पर्दा को बयान पनि निकै रमाइलो सँग गर्नु भएको रहेछ !!! अझै, घर मै थलिनुभएको रहेछ, शिघ्र स्वास्थ्य लाभ को कामना छ है !!! हस्पिटल मा भा’को भए, भेट्न आउन हुन्थ्यो, 😛 घर मै हुनुहुँदोरहेछ, आराम गर्नुहोस् है ! 🙂

जवाफ लेख्नुहोस्

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल्नुहोस )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल्नुहोस )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल्नुहोस )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदल्नुहोस )